Van de predikant
Advent…Verwachten…hoe dan? (december 2025)
Met Advent kijken we verwachtingsvol uit naar de komst van Christus, als mens van God in de wereld. Dat is vrome taal, en theologisch/liturgisch juist, maar wat zeg ik eigenlijk daarmee? Wat of wie verwacht ik eigenlijk zelf? Leef ik überhaupt met een verwachting, met hoop? En welke kleur, welke warmte, welke richting heeft die verwachting dan? Hoe heeft die verwachting met God te maken? Het leuke van een stukje moeten schrijven is dat je daar over moet nadenken en navoelen. Ik kom tot het volgende en deel dat graag met u:
- mijn verwachten is niet meteen een concreet, materieel, persoonlijk verwachten. Mijn leven is goed, ik heb niks te klagen.
- het is meer spiritueel…en van dááruit concreet. Hoe? Ik hoop en verwacht dat, telkens opnieuw, Christus kan opstaan in mij en in mede-gelovigen, in mensen. Dat Hij in ons geboren wordt.
- en dat kan zich dan uiten in hoe we in het leven staan…creatief, met een barmhartig oog en gulle handen, liefdevol.
- Dat ik hoop en verwacht dat dit telkens weer gebeurt is omdat het omgekeerde ook steeds het geval is in mij: Christus sterft. Ik laat hem dood gaan in mij. Door… aan mensen voorbij te leven, door angst, door keuzes in mijn dagelijkse handelen die schadelijk zijn voor de schepping, medemensen, mijzelf. Denk aan concrete dingen: soms vlees of teveel zuivel eten, kleding dragen die onder erbarmelijke omstandigheden zijn gemaakt, deelnemen aan een samenleving die op te grote voet leeft en andere samenlevingen arm houdt. Dat is geen directe persoonlijke schuld…, we ontkomen niet aan veel dingen, maar zo werkt de wereld wél en ik wil daar niet voor weg kijken.
- maar ik wil er ook niet spiritueel, geestelijk, aan ten onder gaan! Mijn levenslust en vrolijkheid verliezen onder de zwaarte van alles wat mis is. En het gevoel van onmacht om er veel aan te veranderen, behalve m’n eigen kleine levenskeuzes. En daarom geloof ik dat Christus in ons geboren moet worden. In de gemeenschap van mensen die God eren in woord en daad.
- dat er mogelijkheid van ommekeer en opstanding is. Die hoop wil ik levend houden. En die hoop is in dat kind dat ooit geboren werd, onder hele slechte voorwaarden en tegelijkertijd onder de beste. Is in de liefde waar hij voor stond en staat.
- Dus in de adventtijd wil ik met jullie “Kyrië-eleïson” zingen en bidden. En “Gloria in excelsis “ zingen met Kerst, om de verwachting en de hoop levend te houden.
- en de creativiteit, zin tot samenwerken, levenslust en hoop in ons te laten opstaan. En als die er al was…levend te houden en concreet te maken
- Dat is onze roeping als gemeente van Christus. En iets om uitbundig te vieren. In de liturgie en in het dagelijkse leven. . Liturgie bepaalt ons daarbij, wekt de hoop op. We vieren de verwachting tot waarheid; we vieren de gedachte dat het koninkrijk van God onder ons is, wáár. En dat geeft ons kracht! Zachte kracht, maar kracht.
- En o, ja, ik verwacht en hoop wel iets héél concreets: dat het kerkasiel in Kampen een goede afloop zal hebben voor de betrokken familie en alle ‘gewortelde’ kinderen, in het komende jaar. Dat onze collectieve inzet ( op zich al een bijzonder positieve ervaring voor alle vrijwilligers!) vrucht mag dragen. “Kom tot ons, de wereld wacht, Heiland, kom in onze nacht..” Lied 433.
Wikke Huizing
- mijn verwachten is niet meteen een concreet, materieel, persoonlijk verwachten. Mijn leven is goed, ik heb niks te klagen.
- het is meer spiritueel…en van dááruit concreet. Hoe? Ik hoop en verwacht dat, telkens opnieuw, Christus kan opstaan in mij en in mede-gelovigen, in mensen. Dat Hij in ons geboren wordt.
- en dat kan zich dan uiten in hoe we in het leven staan…creatief, met een barmhartig oog en gulle handen, liefdevol.
- Dat ik hoop en verwacht dat dit telkens weer gebeurt is omdat het omgekeerde ook steeds het geval is in mij: Christus sterft. Ik laat hem dood gaan in mij. Door… aan mensen voorbij te leven, door angst, door keuzes in mijn dagelijkse handelen die schadelijk zijn voor de schepping, medemensen, mijzelf. Denk aan concrete dingen: soms vlees of teveel zuivel eten, kleding dragen die onder erbarmelijke omstandigheden zijn gemaakt, deelnemen aan een samenleving die op te grote voet leeft en andere samenlevingen arm houdt. Dat is geen directe persoonlijke schuld…, we ontkomen niet aan veel dingen, maar zo werkt de wereld wél en ik wil daar niet voor weg kijken.
- maar ik wil er ook niet spiritueel, geestelijk, aan ten onder gaan! Mijn levenslust en vrolijkheid verliezen onder de zwaarte van alles wat mis is. En het gevoel van onmacht om er veel aan te veranderen, behalve m’n eigen kleine levenskeuzes. En daarom geloof ik dat Christus in ons geboren moet worden. In de gemeenschap van mensen die God eren in woord en daad.
- dat er mogelijkheid van ommekeer en opstanding is. Die hoop wil ik levend houden. En die hoop is in dat kind dat ooit geboren werd, onder hele slechte voorwaarden en tegelijkertijd onder de beste. Is in de liefde waar hij voor stond en staat.
- Dus in de adventtijd wil ik met jullie “Kyrië-eleïson” zingen en bidden. En “Gloria in excelsis “ zingen met Kerst, om de verwachting en de hoop levend te houden.
- en de creativiteit, zin tot samenwerken, levenslust en hoop in ons te laten opstaan. En als die er al was…levend te houden en concreet te maken
- Dat is onze roeping als gemeente van Christus. En iets om uitbundig te vieren. In de liturgie en in het dagelijkse leven. . Liturgie bepaalt ons daarbij, wekt de hoop op. We vieren de verwachting tot waarheid; we vieren de gedachte dat het koninkrijk van God onder ons is, wáár. En dat geeft ons kracht! Zachte kracht, maar kracht.
- En o, ja, ik verwacht en hoop wel iets héél concreets: dat het kerkasiel in Kampen een goede afloop zal hebben voor de betrokken familie en alle ‘gewortelde’ kinderen, in het komende jaar. Dat onze collectieve inzet ( op zich al een bijzonder positieve ervaring voor alle vrijwilligers!) vrucht mag dragen. “Kom tot ons, de wereld wacht, Heiland, kom in onze nacht..” Lied 433.
Wikke Huizing
terug